Ποιητική του αρχαίου τόπου: Όμηρος, Ησίοδος και Λυρική Ποίηση

Φοίβη Γιαννίση

Φοίβη Γιαννίση

Αναπληρώτρια καθηγήτρια, Τμήμα Αρχιτεκτόνων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Η διάλεξη αυτή προσπαθεί να κατασκευάσει κάποια ποιητική του τόπου στην αρχαία ελληνική ποίηση. Ξεκινώντας από τις Ιλιαδικές παρομοιώσεις τίθεται ως ζήτημα η σημασία του καιρού και της εποχής για την διαμόρφωση του βιώματος του τόπου/τοπίου όπως παραδίνεται μέσα από το ποίημα. Ταυτόχρονα εισάγεται το πρίσμα της ενσώματης ύπαρξης ως όχημα αντίληψης του τόπου. Στην Ιλιάδα οι συγκρούσεις των καιρικών δυνάμεων (άνεμος, βροχή) πάνω στα φυσικά ή τεχνητά στοιχεία (θάλασσα, κύμα, σπαρτά, δέντρα κλπ) συγκρίνονται κατά κύριο λόγο με τις συγκρούσεις των στρατευμάτων και των σωμάτων των ηρώων. Όπως στον Όμηρο, έτσι και στον Ησίοδο, όλες οι αισθήσεις δημιουργούν παραδειγματικά ένα συνολικό βίωμα για την στιγμή, που κατατίθεται από τον λόγο. Η λυρική ποίηση δεν αποτελεί παρά μία συνέχεια ετούτης της μεταμορφωτικής οπτικής με την ενσωμάτωση στον λόγο του ποιητή ροών από τον περιβάλλοντα κόσμο. Σε αυτήν καθώς και στην τραγική ποίηση, ο έρωτας ως καιρός και εποχή είναι πλέον το υποκατάστατο της μάχης των ηρώων.

Μαγνητοσκόπηση