Ελευθέριος Βενιζέλος: μεθοδολογία διακυβέρνησης

Ευάνθης Χατζηβασιλείου

Ευάνθης Χατζηβασιλείου

Καθηγητής Ιστορίας, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η εισήγηση θα ασχοληθεί με την διακυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου από το 1910 έως το 1932. Ενώ θα επισημανθούν βασικές πρωτοβουλίες του, η έμφαση δεν θα δοθεί στην καταγραφή των πολιτικών γεγονότων αλλά περισσότερο στους τρόπους με τους οποίους ο Βενιζέλος προσελάμβανε τον κόσμο και οργάνωνε την πολιτική του δράση.

Έτσι, θα καλυφθούν διάφορα επίπεδα: πρώτον, οι τρεις «εποχές», σε διεθνές επίπεδο, σημαντικά διαφο- ρετικές μεταξύ τους, κατά τις οποίες ήταν ενεργός ο Βενιζέλος (η προπολεμική, προ του 1914 η περίοδος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο μεσοπόλεμος). ∆εύτερον, η ιδεολογία του Βενιζέλου – και το ερώτημα του κατά πόσον οι ιδεολογικές του προδιαθέσεις έμειναν σταθερές στο ευρύτερο αυτό διάστημα.

Στο επίπεδο της πολιτικής πρακτικής, θα εξεταστούν οι βασικοί προσανατολισμοί της μεταρρυθμιστικής του πολιτικής από το 1910 σε διάφορα πεδία (Σύνταγμα και Θεσμοί, οργάνωση του κράτους, θέση του πολίτη, ∆ικαιοσύνη, Εκπαίδευση) και το μείζον πρόβλημα του Εθνικού ∆ιχασμού (το κατά πόσον αυτός αλλοίωσε την πρακτική εφαρμογή της πολιτικής του ή το κατά πόσον αυτή η εσωτερική σύγκρουση μετάλλαξε την φιλελεύθερη ιδεολογία του Βενιζέ-λου). Τέλος, θα εξεταστεί η μέθοδος του Βενιζέλου στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, τόσο κατά την εποχή των εθνικών πολέμων (1912-1920) όσο και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή («τετραετία», 1928-1932), οπότε και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην προσαρμογή της χώρας στην μετά τη Μεγάλη Ιδέα εποχή.

Θα υποστηριχθεί ότι η διακυβέρνηση Βενιζέλου υπάκουε από την αρχή, το 1910, σε σταθερές αρχές, οι οποίες μάλιστα διακηρύχθη-καν εξ αρχής και δεν αλλοιώθηκαν. Ωστόσο, οι τεράστιες εντά-σεις του Εθνικού ∆ιχασμού δεν μπορούσαν παρά να προκαλέσουν σοβαρές αναταράξεις στην εφαρμογή της πολιτικής.

Συνέντευξη

Μαγνητοσκόπηση